* Wilsum, 11 april 1941                                                  † Kampen, 24 augustus 2014

Een moedige, blije man was hij: Dick de Ruiter. Met een leven waarin licht en donker niet aan hem voorbij gingen. Wat was het ingrijpend, toen er – vier jaar geleden – een ernstige longtumor bij hem werd vastgesteld. Er kwam een grote operatie, een lange periode van revalidatie en geestelijke verwerking van wat zo onverwacht gebeurd was. En toch ook nieuwe kansen. Samen met Stijntje kon het leven weer geleefd worden: de daagse dingen, de fietstochten, de camping.
Opgegroeid was hij als jonge jongen in het mooie Wilsum, met zijn rijke natuur en weidse vergezich­ten. Een handige man wiens grootste liefde het was om aan fietsen te knutselen. Daar maak­te hij dan ook zijn dagelijks werk van. Tot lang nadat hij officieel met werk gestopt was. Breed hadden ze 't niet, in die 'goeie ouwe tijd', maar samen maakten ze er wat van, daar in dat dorp aan de rivier. School, kerk, familie, vrienden, vriendinnen en voetbal – van alles was er te doen. Mooi, een jong en werkzaam leven. Je zou bijna zeggen: 'Zoals het hoort'. Hoe hard moet het voor hem zijn geweest, toen zijn eerste vrouw Diny plotseling overleed. 27 jaar was ze nog maar ... Van het ene op het andere moment stond hij er alleen voor. Onvoorstelbaar drama in het leven van zo'n jonge kerel.
Hoe moet je dan verder? Heeft hij het allemaal in stilte verwerkt? Heeft hij met God gevoch­ten? Daar, bij Hem zijn levensvragen neergelegd? Ik denk het wel. Ergens, diep van binnen, hebben die oude woorden rondgezongen: 'Zelfs al ga ik door een dal van diepe duisternis, ik vrees geen kwaad, want Gij zijt bij mij'.
En hij kwám er door. Zeker ook toen hij Stijntje, tegenkwam. Wat moet dat voor hen beiden prachtig zijn geweest. Want zij wist ook wat zorg en verdriet was. Zij had, samen met Peter, René en Berry moeten knokken om het verlies van haar Berend te verwerken.
Een nieuwe liefde in je leven. Negen jaar waren ze alleen geweest. Alleen, in de verwerking van hun eigen, grote verdriet. En dan gloort daar geluk aan de horizon! Wat 'n zegen ... In de huwelijksdienst in 1981 werd gelezen uit Psalm 138. Vs. 3 was de trouwtekst: 'Ten dage dat ik riep, hebt Gij geantwoord, Gij hebt mij bemoedigd met kracht voor mijn ziel'. Ze hadden allebei geroepen in groot verdriet, kracht gekregen om zich erdoorheen te vechten en nu stonden ze daar samen en kregen Gods zegen. Voor een nieuwe start, een nieuwe weg.
In 2007 kwam er nóg een klap, toen Berry onverwacht overleed. Het leven was hem te zwaar – het maakte hen beiden een stuk ouder, maar ook nu konden ze verder, hoe dan ook.
En toen kwam enkele weken geleden het bericht dat de terugkerende pijnklachten een droevige reden hadden: er was geen genezing meer mogelijk. Dick was verdrietig, terneergeslagen. Zo onverwacht ... Maar samen met Stijntje is hij die laatste weken gegaan, totdat hij zondag 24 augustus onverwacht stierf. In vrede.
Enkele dagen later hebben we hem begraven. Vlakbij Berend en Berry. Hoe kan het leven tekeer gaan ... Maar hoeveel hoop is er ook en daarvan spraken we tijdens de afscheids­vie­ring vanuit de Bazuinkerk. Stijntje moet alleen verder, met de kinderen en kleinkinderen, maar ook met zoveel prachtige herinneringen! We wensen haar Gods kracht in het gaan van die weg. Dick de Ruiter, dat hij mag rusten in vrede.

Ds. Ad van Noord

Agenda

Kerkdiensten