* Hillegom, 21 februari 1929                                       † Zwolle, 12 november 2015

Een lang, intens leven heeft ze geleefd: een leven waarin de zorg en de aandacht voor de men­sen om haar heen centraal stonden. Haar man Wim, de kinderen, de kleinkinderen, vrienden en vriendinnen: zo lang ze maar kon hadden zij haar hart. Een leven van sámen, én een warm leven met en voor anderen. Een leven met oog voor de natuur en de wereld om haar heen. Ook in de gemeente had ze haar plek: een van de eerste vrouwelijke diakenen was ze en met haar orga­ni­satorisch talent werd zij een gewaardeerde coördinator van de actie Kerkbalans.

Een zelfstandig denkende vrouw, die zich niet zomaar van alles op de mouw liet spelden. Dat merkte je aan de manier waarop ze de kerkdiensten beleefde (of niet, en dan hoorde je het ook). Samen met Wim was ze een positief kritisch méédenkend lid van de gemeente. Helder inzicht in de plek van de kerk in de samenleving – nu en in de toekomst – kon je opmerken wanneer je met hen beiden in ge­sprek was, daar onder dat fantastische uitzicht over de IJssel – aan de Sablonièrekade.

Een blij leven hadden ze samen, totdat de lichamelijke problemen kwamen – schrijnende mo­menten toen Bertie werd opgenomen in Myosotis en Wim daar steeds maar heen trok: een diepe band in almaar groeiende kwetsbaarheid. Nadat Wim stierf, zo vredig ..., trok Bertie naar de Vijver­hof. Daar heeft ze, met de kracht die in haar was, vier jaar geleefd – hoe moei­lijk het ook voor haar was met alle bepérkingen die op haar pad kwamen.

Drie weken geleden was daar ineens een herseninfarct en kwam de weg naar het einde, voor haar een nieuw begin. In het hospice waar zij verbleef, was het goed, samen met de kinderen en de kleinkinderen: een waardig afscheid. Zo werd het ook beleefd op 17 november in de Bazuinkerk: 'Als alles donker is, ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft' werd gezongen – net als bij de uitvaart van Wim. Daar klonk een diep vertrouwen: opperste vrede, want: '... neem mijn hand in uwe handen en geleid mij als een kind ...' Zo te mogen heen­gaan! Wij gedenken Bertie Steunenberg met eerbied en wensen al wie haar lief zijn 'de vrede van Christus'.

ds. Ad. van Noord

Agenda

Kerkdiensten