* Wilsum, 19 maart 1945                                                      † Zwolle, 23 juli 2016

Herinneren, gedenken, dat deden we op donderdag 28 juli jl. toen we in de Burgwalkerk afscheid namen van Lammert. Leven met Lammert betekende: onderweg met een goede mens. Zorgzaam, dát woord noemde Nel, zijn vrouw, steeds in de dagen na zijn onverwacht overlijden. Zorgzaam. Hij was er voor haar, voor Aalt, hun veel te jong gestorven zoon, en voor de mensen om hem heen – zolang hij kon. Opgegroeid in Wilsum, gewerkt bij de boer en later de vrijheid gezocht als vrachtwagenchauffeur. Dat had z'n hart: in de zomer tijdens verre ritten en in de winter als hij op de weg zat om sneeuw te ruimen. Nel gevonden en samen met haar onderweg: een apart stel, samen gelukkig – helemaal toen hun enige zoon werd geboren. Aalt, net als Lammert al gauw een man van de weg: rijden, eindeloos rijden! Ze leven het leven: gewoon, doen de dingen van el­­ke dag. Het is goed: in de kring van familie, vrienden, hun plekje in de Burgwalkerk, zoveel jaren aan­een – hij kende er zóveel mensen.
En dan komen, onverwacht, de pijn en het verdriet héél dichtbij in hun leven: Aalt wordt ziek en sterft, nu 16 jaar geleden. En Lammert krijgt een vreselijk ongeluk, dat de rest van z'n leven zal bepalen. Het begin van de 21e eeuw is een ongeken­de ramptijd voor hen. Maar tóch gaat hij door, Lammert. Met al die operaties en eindeloze revali­datie. Volhouden, het leven nemen zoals het komt.
We zien wat de tol is, die dit alles geëist heeft: zijn conditie gaat achteruit, z'n hart krijgt stevige tikken, het wereldje wordt steeds kleiner. Toch klaagt hij niet: hij wil maar doorzetten. Dat uit zich in grapjes, een kruidige mening over van alles en nog wat, maar wat er bij hem van bín­nen gebeurt? Daar kom je niet echt achter. Want hij is ook een gesloten mens. Op 23 juli gaat het mis: met moeite krijgen ze hem naar het ziekenhuis, maar het was te laat, helaas. Er is een goeie vent gestorven: na Aalt nu ook Lammert, het lief van Nel. Wie had dat kunnen denken.
Om Lammert te gedenken kwamen we samen. We hebben gezongen en gebeden om kracht, gedankt voor wie hij was en om het leven dat we met hem mochten delen. We dankten voor Gods trouw, want – hoe weinig hier­in ook zijn woorden waren – Híj gaf ook Lammert de kracht om te leven. Daarom is hij ook altijd naar de kerk blijven gaan, om samen te zijn met de men­sen en om te zingen tot Gods eer. Dat hebben we met elkaar gedaan in de afscheidsdienst. En zo hebben we ons hem herinnerd: een goede mens, trouw aan zijn Schepper. Dat hij, Lammert Dokter, moge rusten in vrede!
Ds. Ad van Noord.

Agenda

Kerkdiensten